Nie będę się silić na pisanie po angielsku, mam głowę przepełnioną biologią i chorobą. Jutro olimpiada, a ja od dziś jestem przez tydzień na antybiotykach. Smutne
A wietrzyk... Wieje. Nie ma ludzi na ulicach, nikt nie otwiera okien, na Dolnym Śląsku ponoć wietrzyk przybiera rozmiary wiatrzyska i porywa co się da. Większość Europy sparaliżowana. A u mnie jedynie pogasły uliczne latarnie, w kilku miejscach w mieście nie ma prądu, a za oknem wiatr syczy w najbardziej niesamowity sposób. Podobno ma być gorzej w nocy, ale niestety, nie mogę poczekać na to przy bezpiecznym, zamkniętym oknie... Też smutne. Chciałabym, by kiedyś porwał mnie wiatr, nawet, jeżeli musiałabym za to zapłacić śmiercią. Życie i tak się kończy, a ja chcę, by moje zakończyło się możliwie najbardziej niesamowitym przeżyciem...
Czekam na kolejny świst wiatru. Moje kochanie. Mój wiatr.

/my love. my wind.